Home » Wolf en Heks » Wolf en Heks vieren Yule

Wolf en Heks vieren Yule

Het was Yule avond geweest. De zon was onder gegaan en kwam nog lang niet op. Het was een bijzondere midwinter nacht geweest. De heks had samen met andere heksen verschillende godinnen aangeroepen. En er waren verhalen verteld. Net als in vroeger tijden, tijdens midwinter bij het vuur. Iedere heks had ook nog eigen rituelen gedaan. Er was een vuur gestookt speciaal voor het verbranden van oude dingen die achter gelaten mochten worden. Er waren kaarsen en er was het diepe donker van de midwinternacht. Voor de kleine magische wezens was Julegrut buiten gezet, met extra veel boter.. Zo zaten de heksen in het donker te mijmeren over verleden, heden en de toekomst. 

Ondanks dat de midwinternacht de langste nacht van het jaar is, was de zonsopkomst al weer bijna een feit. Dus het was tijd om het laatste ritueel van de midwinternacht te doen. Al het as en het voedsel van de midwinternacht zou geofferd worden aan het water.

De heks stond op, verzamelde haar spullen en riep wolf.

"Kom Wolf, we gaan."

Wolf had heel de tijd liggen slapen, dus hij moest zich even uitrekken. De heks deed haar mantel aan en stopte de offers in haar zakken. Ze pakte haar houten stok en samen liepen ze het donker in op weg naar de rivier.

Het water was rustig toen ze bij de waterkant kwamen. De heks liep de steiger op, Wolf volgde haar.. Er zat eten in de mantel, dat kon Wolf goed ruiken.

Het eerste offer ging met een harde plons het water in.

Wolf was verbaasd, al dat lekker eten ging zo mee met de rivier . Hij boog zijn kop in de hoop nog een kruimeltje te vinden. Het volgende offer ging mee met de wind. En het laatste offer ging ook met een plons het water in. 

Wolf ging naast de heks zitten. Wolf mocht wel vaker mee met Heks. Meestal was het een gewone wandeling, maar vandaag was het anders. Wolf voelde iets wat hij niet zo vaak voelde. Wolf was een beetje bang, want in het donker was iets veel groter dan Wolf. Iets wat je niet kon zien, alleen maar kon voelen. Heks was nooit bang, dat vond Wolf wel fijn.

Ze stonden samen op de steiger toen de rivier ineens wild begon te stromen. Het water werd steeds wilder en wilder. Het klotste nu zelfs over de steiger. Naast het feit dat Wolf natte poten kreeg was hij nog wat banger geworden.  Maar Heks stond stevig op de steiger, met haar ogen dicht, terwijl het water tegen haar schoenen beukte. Toen Heks haar ogen open deed werd het water rustig.

"Kom Wolf,  het is tij om te gaan".

Wolf stond nog steeds aan de steiger genageld. Wat was er net gebeurd? Vanuit het niets was de rivier heel wilde geworden. Maar heks liep de steiger af, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. 

De zon brak door de wolken.

Ondanks dat de zon 3 dagen stil zou staan, kwam de zon toch altijd weer op, en dat was een fijne gedachte.